Pokazy gimnastyczne w Sztokholmie
Lipiec 1912 roku. Pokazy szwedzkich, norweskich oraz fińskich gimnastyczek na stadionie olimpijskim oklaskiwała jedynie publiczność. Nie było dla nich medali, ich występy nie miały bowiem oficjalnego charakteru. Wielobój gimnastyczny rozgrywany systemem skandynawskim, nie odpowiadał ani Niemcom, ani Szwajcarom. Szwedzki program zawodów proponował inny zestaw ćwiczeń dla każdego systemu. Dotyczy to czworoboju : ćwiczeń na drążku, poręczach, skokach przez konia i ćwiczeń na kółkach. Wielobojową klasyfikację indywidualną wygrał Włoch Alberto Braglia przed Francuzem Louisem Segurą. Miejsca od trzeciego do szóstego zajęli Włosi. Włosi zwyciężyli także w klasyfikacji drużynowej przed Węgrami, Wielką Brytanią i Luksemburgiem. Rozgrywano jeszcze zawody drużynowe w systemie wolnym, tam wygrali Norwegowie, pokonując Finów i Duńczyków. Liczne zapytania i wątpliwości budził program zawodów gimnastycznych na igrzyskach w Sztokholmie. Liczba medali była po prostu za mała, a wysiłek i ogrom pracy włożony przez gimnastyków za duży. Zawody były udane, lecz zawodnicy nie do końca mogli być zadowoleni ponieważ za dużo konkurencji było pokazowych, za mało medalowych.